NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
SERIAL ZOSTAŁ OPARTY NA PRAWDZIWYCH WYDARZENIACH HISTORYCZNYCH.
NAZWY ORGANIZACJI I OSOBY UKAZANE W NIM SĄ FIKCYJNE.
ODCINEK 6
Przepraszam.
Powinien pan to zobaczyć.
Co ty wyprawiasz?
Nic.
Niczego...
nie robię, moja pani.
Pani, czy wiesz, czemu wróciłem do Joseon?
Czemu mi pomogłaś?
Bo każde życie jest cenne.
Tamtego dnia.
Po tamtym wydarzeniu...
Głupia arystokratka opływająca w luksusy.
Długo o tym myślałem.
To był jedyny sposób, by do pani dotrzeć.
Zapomniałem o sprawie, którą miałem załatwić.
Idiota, mówisz?
Cóż, mylisz się.
To boli.
Czy ty jesteś...
Yu-jin?
Minęło tyle czasu.
Dorosłeś i ułożyłeś sobie życie.
Więc cieszy cię mój widok?
Przejdź do rzeczy.
Powiedz mi gdzie.
Gdzie są ciała moich rodziców?
Rozumiem twoje rozgoryczenie,
ale zawsze tak było...
Przejdź do rzeczy.
Są gdzieś na wzgórzu na wyspie Ganghwa.
Nie pamiętam dokładnie...
Lepiej sobie przypomnij,
jeśli chcesz żyć.
Na niebiosa, ale zimno.
Wyrzuć to.
Chce panienka, żebym ją wyrzuciła?
Po co wyrzucać taki drogi strój?
Paniczu!
Chyba zbyt dużo nakupowałem.
Jeśli ojciec się dowie,
będzie zły na taką rozrzutność,
- dlatego daję wszystko tobie. - Co takiego?
To prezent.
Jeden od ojca, jeden od matki.
Paniczu.
Ojcze!
Matko!
To ja, Hui-seong.
Wróciłem!
Czemu? Co tu robisz?
Co ty tu robisz, do diabła?
Twoja matka wysłała ci telegram.
Wyraźnie kazałam ci nie przyjeżdżać
i przedstawiać się ostrożnie!
Wyjechałem, zanim telegram przyszedł. Pozwólcie, że się ukłonię.
To nie jest odpowiednia pora, imbecylu!
- Chodź tutaj. - Ale...
- Chodź tu! - Mój panie!
Panie!
Jak kazałeś, znalazłem tego sługę sprzed 30 lat
i posłałem go do Amerykanina...
O co chodzi?
Coś się stało?
Synu, tyle lat minęło!
Zbyt wiele.
Chodź, niech cię uściskam.
Ależ oni są ze sobą blisko.
Jesteśmy przykładem dla innych rodzin.
Ty szczylu...
Matko, tęskniłem.
Ojcze, przepraszam, że zwlekałem.
Podzielisz się ze mną, jeśli coś ci zostało?
Nie wziąłem nic do picia.
- Zapłaci ci amerykańska placówka... - Jest za darmo.
To była siedmioletnia dziewczynka.
Alkohol by jej nie smakował, więc trochę zostawiłem.
Dziękuję ci.
To było gdzieś tutaj.
Na pewno nie tam.
To było...
To było bardzo dawno temu.
Pamiętam tylko tyle, że to było gdzieś tutaj.
Minęło już 30 lat.
Więc przez 30 lat...
nigdy tu nie wróciłeś.
Powinieneś ich pamiętać!
Zatłukłeś ich na śmierć!
Trzeba było pochować ich jak należy.
Przykro mi.
Naprawdę. Błagam o wybaczenie.
Jak mogłem tu przyjść, kiedy ciągle
pracowałem dla swojego pana?
Hierarchicznego społeczeństwa
już nie ma, ale pochodzenie zostało.
Kto urodził się niewolnikiem, zawsze nim będzie.
Proszę.
Yu-jin, okaż mi litość.
Błagam cię.
Może by się jej nie spodobały,
ale moja matka lubiła te kwiaty.
Na pewno je pokocha.
To musi być grób członka rodziny.
To grób mojego ojca.
Zmarł podczas bitwy o Ganghwę.
Uciekajmy! Teraz.
Czyli wszystkie te groby są...
Od tamtej pory po dziś dzień.
Ofiary Amerykanów są po tej stronie,
a zabici przez Japończyków leżą po drugiej.
Parę lat później
kobiety zostały zgwałcone,
a domy obrabowane i podpalone.
Cała wioska została zniszczona.
Na czyj grób przyszedłeś?
Na tamtym wzgórzu leżą...
Tak.
Moi rodzice byli niewolnikami.
Co ma znaczyć to spojrzenie?
Zbyt dobrze wyglądam jak na syna niewolników?
Chyba jednak powinieneś mi zapłacić
za ten napitek.
Chyba powinienem.
Wygląda na to, że miał pan ciężki dzień.
Odwiedziłem rodziców.
Przyszedł do pana list.
W placówce powiedziano mi, że przybędziesz do Joseon.
Jestem teraz w prowincji Hamgyong.
Nie jestem pewien, kiedy będę w Hanseong,
ale postaram się tam dotrzeć jak najszybciej.
Wspaniały i szanowny przyjacielu.
Witaj w Joseon.
Jesteś żywym dowodem na istnienie Boga.
Brakuje mi cię, Eugene.
Niech Bóg zawsze będzie z tobą.
To muszą być dobre wieści.
Czekałem na nie.
Ten list sprawił, że się pan uśmiechnął.
Rzadko pan to robi.
Coś jeszcze?
Nie do końca,
ale wszyscy moi wpływowi goście
są panem zainteresowani.
W końcu jest pan Azjatą z amerykańskiej piechoty morskiej.
Czy częścią pani pracy jest dostarczanie informacji...
- tym wpływowym ludziom? - Kiedy o coś pana pytam,
pytam jako kobieta i to wszystko.
Jeśli to wszystko, mogę iść na górę?
Pytam jako gość.
Czy jest pan zadowolony z pobytu tutaj?
Pytam jako właścicielka.
Nie mam zażaleń.
Słyszałam, że przeszukano pański pokój.
Nic nie zaginęło.
Miło mi to słyszeć,
ale zwykle, gdy nic nie ginie, to znaczy, że coś zostało znalezione.
Hierarchicznego społeczeństwa już nie ma,
ale pochodzenie zostało.
Kto urodził się niewolnikiem, zawsze nim będzie.
W tym kraju żaden mężczyzna nie śmiałby zatrzymywać mnie
na ulicy tak jak pan.
Jesteś dla mnie wszystkim, co mam.
Mam nadzieję, że to wiesz.
To było niespodziewane.
Przestań gadać bzdury i jedz kurczaka.
Pani Ae-sin nas słyszy.
To nie jest odpowiedni moment.
- Rety. - Czyli tak,
amerykański żołnierz przyszedł do chaty,
a ciebie odwiedził narzeczony?
Tak.
Przez jakiś czas lepiej trzymać się z daleka od chaty.
Dla mnie to chwilowy problem,
ale po ślubie będzie ci trudno tu przychodzić.
Nie.
Nie mogę tak żyć.
A jeśli nie będziesz mogła? Obie rodziny dały słowo.
Wyjadę z kraju.
Do Anglii, Francji lub Niemiec.
Musi być jakiś sposób, by pomóc Joseon zza granicy.
Chcesz działać, rozumiem.
Ale na początek nie ruszaj zbyt daleko.
Gdzie mam ruszyć?
Do amerykańskiej placówki.
Strzelba, którą ukradliśmy. Musimy ją zwrócić.
Nie jesteśmy złodziejami.
„My”? Jak to, mistrzu?
Czemu muszę oddać to, co ty ukradłeś?
Jesteśmy po tej samej stronie.
Co to takiego?
Wiem, czyj to palankin.
Jakiegoś arystokraty?
Tak. Wysoko postawionej osoby.
Czy to nie ten mężczyzna z placówki?
Chyba chce cię zobaczyć.
Pewnie chciała spojrzeć.
Ta kobieta?
Ona chce cię widzieć.
Nie, ja...
To ja chciałem na nią spojrzeć. Teraz to zrozumiałem.
Chodźmy, jestem głodny.
Ukrywałeś coś przede mną.
Poczekaj.
Ten kurczak jest pyszny.
Jak na ironię, to pierwsze, co zjadłem
po przybyciu do Joseon.
Ale nigdy wcześniej tego tu nie jadłem.
Czemu?
Bo kury są tu drogie?
Nie. Bo byłem nisko urodzony.
Zjedz więcej. Najedz się.
Możemy dostać jeszcze dwie miski?
Nie. Nie musisz.
Dokąd ona poszła?
Co z tą arystokratką, którą widzieliśmy?
Logan Taylor.
Ta moja sprawa.
Zamieniam się w słuch.
Czy były jakieś inne raporty?
Raporty? O czym?
Nie sądzę, żeby po prostu szkodził amerykańskiej reputacji w Joseon.
Japończycy obserwują jego rodzinę.
Myślę, że Logan coś miał.
Jakiś sekret.
Coś bardzo cennego.
To brzmi groźnie.
Nie interesowałbym się tym na twoim miejscu.
Sprawa została zamknięta.
Nie mamy szukać skradzionej własności.
Wasza Wysokość,
ja, Lee Se-hun, z żalem zawiadamiam
o krążących bezpodstawnych plotkach,
które sprawdziłem...
Czy chodzi ci...
o plotki, że mam tajne konto w banku rosyjsko-chińskim?
Tak, Wasza Wysokość.
To tylko plotka, którą powtarza lud,
ale jeśli dotrze do japońskiej placówki,
to może być problem dla naszych...
Czy Japończycy mogli nie słyszeć
plotki powtarzanej na targowiskach?
Ale...
Ale, Wasza Wysokość...
Dobra wiadomość jest taka,
że Japończycy nie znaleźli jeszcze dowodów.
Najwyraźniej próbujesz wypytać mnie o tę sprawę.
Co Wasza Wysokość sugeruje?
- Ja tylko... - Wasza Wysokość.
Lee Wan-ik czeka na zewnątrz.
Wpuść go.
Możesz odejść.
Wasza Wysokość.
Ja, Lee Wan-ik, wróciłem z naszej placówki w Japonii.
Przyjmij proszę mój pokłon.
Czy Wasza Wysokość dobrze się miewa?
Liczę, że skoro wróciłeś, to tak będzie.
Będę służył Waszej Wysokości.
Chcę posłuchać twoich opowieści o Japonii.
W stosownym czasie.
Masz za sobą długą podróż.
Odpoczywaj tak długo, jak tylko chcesz.
Pozbieraj myśli.
Dziękuję Waszej Wysokości.
Jesteś aroganckim głupcem.
Awansowany tłumacz pozostaje byle tłumaczem.
Nawet, jeśli czasy się zmieniły,
pozostajesz nisko urodzony.
Zapomniałeś języka w gębie?
Mamy tu zasady i maniery.
Czemu tak stoisz? Nie powitasz mnie?
Jak śmiesz?
Właśnie dlatego
król nie nada ci tytułu
i kazał ci wracać.
Powinienem ci urwać głowę...
Masz swoje powitanie. Jak się miewasz?
O ty...
Skorzystam z twojej rady.
Ruszamy.
Ja?
Mam ją eskortować?
To wdowa.
Ja się nie nadaję na jej ochroniarza, nie uważasz?
Jej dom właśnie został sprzedany, a ona musi podpisać papiery.
Mamy obowiązek chronić naszych obywateli, tak?
Więc w czym problem?
Nie płacz, mała.
Dziecko ma gorączkę.
Gorączka.
Ile jeszcze będziesz jej pozwalać płakać,
ty bezużyteczna dziewucho?
Przepraszam.
Pani Taylor? Nie może pani atakować mieszkańców.
- Ona jest służką. - Nie jest służką.
Jest pracownicą.
Bierzesz stronę swoich rodaków?
Jako Amerykanin
- proszę, by pani wykazała się godnością. - Niby czemu mam to robić
przy tych brudasach z Joseon? Są wulgarni i niecywilizowani.
To oni zabili mojego męża.
Pani ryksza przyjechała.
Kim on jest?
Czemu ktoś z Joseon chodzi w amerykańskim mundurze?
Ten człowiek jest Amerykaninem,
ale mówi płynnie po koreańsku.
Rozejrzałem się po domu wystarczająco.
Zakończmy kontrakt.
Dam dolary na zadatek,
a na resztę złoto.
O czym pan mówi?
Doprowadza mnie pan do szału.
Niech pan mówi po koreańsku.
Pański angielski jest gówniany.
Co...
Co ta suka powiedziała?
Podpisz tutaj i tutaj. I tyle, jasne?
Ty szalona suko.
Zamknij gębę, bo nie dostaniesz pieniędzy!
Podpisz to w końcu!
Ależ ten staruch jest denerwujący.
Życie ci niemiłe, co?
I tak miałem to podpisać.
Logan, ty draniu. Zostawiłeś mnie w tym strasznym kraju.
Pieniądze - migiem. Jasne?
Ta niewyparzona gęba...
Znalazłeś, czego szukałeś?
Ten dom jest bardzo duży. Poszuka pan ze mną?
To jest tutaj?
- Może nie być. - Chciałeś szukać sam.
Co dwie głowy, to nie jedna.
Nawet, jeśli potem zostanie tylko jedna.
Więc po co próbować?
Nie chcę tego znaleźć, cokolwiek to jest.
Proszę się nie starać.
Niech pan rozejrzy się szybko.
Ja wywróciłem ten dom do góry nogami. Nic tu nie ma.
Mężczyzna imieniem Kim Hui-seong przebywa w hotelu Glory.
Zapomniałem o umówionym spotkaniu.
Proszę uważać na siebie.
Zawsze się o mnie martwisz.
Powinienem pana nienawidzić.
Szkoda, że pana lubię.
Mówiłem, żeby pan się nie starał.
Chyba dokładnie pan szukał.
To ze mną byłeś umówiony?
To dzisiaj?
Chcesz przeszukać mój pokój?
Nie będę ci wchodził w drogę, jeśli...
Dziękuję za tę ofertę,
ale nie dzisiaj.
To ty mieszkasz obok mnie.
Jesteś dziś z przyjacielem.
Dzień dobry. Kim Hui-seong. Mieszkam obok pokoju 304.
Czy to Japończyk?
Mówi po koreańsku.
Przywitaj się. To narzeczony pani Ae-sin.
Łatwiej będzie mi się przedstawiać w ten sposób.
Zauważyłem, że często zapraszasz moją narzeczoną do placówki.
Z jakiego powodu?
Jeśli chcecie wyciągać to, co nosicie przy pasach,
to róbcie to na zewnątrz.
Czy wasza przyjaźń się sypie?
Przyjaciele nie powinni wyciągać broni.
Nie róbcie tego.
Nasze spotkanie coś znaczy.
- Powinniśmy się napić... - Nie lubię pić.
Razem...
I zrelaksować.
Gdybym zaczął dzisiaj pić,
mógłbym zabić człowieka.
Albo nawet dwóch?
Coś ich podzieliło.
Chyba ma pan rację.
Kogoś czeka smutny koniec.
Mam nadzieję, że nie żadne z nas.
Może...
Po czyjej jest pani stronie?
Zobaczymy.
Przywitaj się. To narzeczony pani Ae-sin.
To pani towarzysz?
Przyjaciel.
„Przyjaciel”?
Przyszłam, bo usłyszałam, że źle się czujesz.
Niepotrzebnie cię zmartwiłam.
Już nic mi nie jest.
Miło mi to słyszeć.
Niezręcznie się czuję, poruszając ten temat.
Słyszałam, że Hui-seong wrócił.
Hui-seong?
On nie wrócił.
W takim razie
kto dziś do nas przyszedł i zadeklarował: „Jestem jej narzeczonym”?
Czy to był duch?
Mówisz,
że pojawił się bez zapowiedzi? Powinien wiedzieć, że tak się nie robi.
Mówiłaś, że nie wrócił.
No dobrze... Ten szczyl...
Chciałam powiedzieć,
że wrócił do Joseon, ale nie wrócił do domu.
Wciąż nie czuję się dobrze.
Ciężko mi się myśli.
Nigdy nie spotkał swojej narzeczonej. Pewnie był jej ciekaw.
Rozumiem go.
W dzisiejszych czasach nie należy winić go za to,
że przyszedł do domu narzeczonej przed ślubem.
Puszczę mu to płazem.
Przyślij nam datę i godzinę jego narodzin.
Słucham?
Po co się spieszyć z czymś, co i tak było odkładane?
Właśnie dlatego.
Ale nie możemy zorganizować ślubu
bez daty i godziny narodzin Hui-seonga.
Pośpiech jest niewskazany...
Ile jeszcze czasu potrzebujesz?
Czy mamy czekać kolejnych dziesięć lat?
Nie to miałam na myśli.
Lata, gdy najlepiej wyjść za mąż, są już za Ae-sin.
Wcale nie.
Nawet nie ma co mówić o tym, jaka jest piękna.
Wszyscy mówią o tym, jaka jest wspaniała.
Nikt jej nie może odmówić
braku elegancji i damskiego wdzięku.
Podchodząc od frontu, mogę być na widoku.
Tylne wejście jest ryzykowne, bo niedaleko obozują żołnierze.
To jedyna droga.
Przepraszam. Za mocno cię uderzyłam.
Gdzie to jest? Szukajcie dokładnie.
Tak. Ja też tak to robię.
Skaczę przez mur. Tak wchodzę i wychodzę.
Ale kto to jest?
Gratuluję. Nasza placówka cię zatrudni.
Jutro masz wolne. Zaczynasz pojutrze.
Naprawdę?
Naprawdę.
Ale bądź cicho.
To, co tu widziałeś, to tajemnica.
Tak, proszę pana. Nic nie widziałem.
Do zobaczenia pojutrze.
Co pan...
Słyszę zbliżające się kroki.
Przespacerujmy się.
Ponoć wrócił pani narzeczony.
Myślałem, że to tylko przyjaciel.
Jest bardzo przystojny.
Rozumiem...
że wyjdzie pani za niego?
Pytam z ciekawości.
- Oddaliliśmy się od siebie. - Mówię szczerze.
Co takiego?
Pytałem z ciekawości.
Nie odpowiada pani.
Muszę już iść.
Jest późno, będą się martwić.
Przyłapałem panią, gdy wkradała się na teren placówki.
Nie ma pani wstydu.
Po raz kolejny.
Jestem pańską dłużniczką.
Odprowadzę panią.
Idąc sama, będzie pani ryzykować.
Idąc razem, zostaniemy zauważeni.
O to chodzi.
Najbezpieczniejsze miejsce w Joseon jest u mego boku,
bo to ja przyciągam uwagę.
Drogi Josephie.
Dziękuję ci za twój list.
W prowincji Hamgyong pewnie jest już zima.
Martwię się o ciebie, bo łatwo marzniesz.
Czy u ciebie wszystko w porządku?
Mój pobyt w Joseon przebiega bardzo spokojnie.
Chcę o coś zapytać.
O „miłość”.
To nie do końca prawda.
Nie zdecydował się pan jeszcze?
Czemu tak bardzo...
chcę jej odpowiedzieć?
Widzi pan? Nawet nie odpowiada pan na moje pytania.
Dziękuję.
Miło mi się spaceruje
u pańskiego boku.
Nie będę miała okazji więcej czegoś takiego doświadczyć.
Rozstańmy się tutaj.
Niemal ją zatrzymałem
i poprosiłem, żebyśmy przeszli jeszcze kawałek.
Żebyśmy wspólnie doszli do końca.
Nie znam dróg w Joseon,
a jednak zmierzam...
ku czemuś bardzo odległemu.
Wciąż tam zmierzam.
Kiedy przybędziesz do Hanseong?
Tęsknię za tobą.
Właśnie zdałem sobie sprawę,
że ten list przypomina spowiedź.
I dlatego chyba nie mogę ci go wysłać.
„Z drogi, śpieszy mi się”.
To książka mojego autorstwa z podstawowymi koreańskimi rozmówkami.
Nawet major Moore kompletnie na mnie polega.
Słyszałeś wieści? Do placówki wdarł się intruz.
Na szczęście nic nie zaginęło.
Nic nie zaginęło, ale coś zostało zwrócone.
Znalazłeś strzelbę?
„Jesteś bardzo piękna.
Powiedz mi, młoda damo, jak się nazywasz?
Czy spędzimy noc...”.
Kyle, to nie...
Uczy się, jak prawić komplementy.
Co takiego?
Czy to nie on przyszedł do pana parę dni temu?
Powiedziałem żonie o spotkaniu z tobą,
a ona powiedziała mi...
żebym ci to dał.
Przechowywała to,
odkąd poszliśmy po ciała.
Może nie ma sensu, żebym to mówił po tylu latach,
ale chcę ci wszystko powiedzieć.
Ktoś inny odpowiada za to, co spotkało twoich rodziców.
Co masz na myśli?
Pewien człowiek spiskował z lordem Kimem. To dlatego twoi rodzice zginęli.
Byłeś zbyt młody, by to wiedzieć,
ale tamten człowiek pożądał twojej matki.
Musiałem to zrobić, żeby przeżyć.
My, słudzy, musimy słuchać naszych panów.
Jeśli ja ponoszę odpowiedzialność, to jego też powinieneś ukarać.
Wiedzie wygodne życie i obnosi się swoim bogactwem.
Ten człowiek...
to minister spraw zagranicznych, Lee Se-hun.
Francuskie sukienki nie są nawet takie drogie.
Czemu wciąż wiercisz mi dziurę w brzuchu?
Jestem kochanką ministra spraw zagranicznych.
Mam zostać wyśmiana za to, że późno przyjęłam zachodnie wzorce?
Gdzie pójdziesz w tych strojach?
Potrzebne ci zachodnie ubrania, żeby grać w karty?
Nie, chcę iść do nowej szkoły.
Przecież nie robię tego dla siebie.
Dobra wymówka.
Jeśli chcesz mi pomóc, nie rób nic.
Ty zapłaciłeś złotem za ten głupi wazon.
Zamknij gębę!
To nie jest zwykły wazon.
Moja kariera zależy od tego wazonu.
Skoro tak go lubisz,
możesz od teraz tulić go do snu!
Ma niewyparzony język.
Powinna mi podziękować za to, że z nią jestem, choć nie jest już młoda.
Czego właśnie dotknęłaś tą brudną ręką?
Nie widzisz tego brudu?
Przepraszam, panie.
Umyłam ręce, ale paznokcie mam brudne od...
Zamknij się, babo!
Nic nie idzie po mojej myśli. Musisz rujnować ten poranek?
Przynieście nową szatę!
Natychmiast, panie.
Z drogi!
Przejście dla ministra Lee.
Z drogi! Idzie minister spraw zagranicznych.
Kim jesteś?
To lord Lee Se-hun, minister spraw zagranicznych.
Natychmiast zejdź z drogi!
Czy on oszalał?
Konie nie chodzą do tyłu.
Mój panie.
Dowiedz się, kim jest ten szaleniec.
Rozszarpię go na kawałki!
Żałuję, że nie mają zimnego piwa.
- Ja też. - Hej.
Nie zwracajcie na mnie uwagi. Odpocznijcie i bawcie się dobrze.
- Tak jest. - Tak jest.
Mówił pan, że nie lubi pan pić.
Teraz ci odpowiadam,
bo nawiązałeś rozmowę, a przecież cię nie lubię.
Chyba nie lubi pan wielu osób.
Słyszałem, że upokorzył pan ministra spraw zagranicznych.
Mój koń oszalał. To wszystko.
Pokój 304
i jego przyjaciel.
Teraz jest mi przykro. Jak mogliście mnie nie zaprosić?
Przyszliśmy tu osobno.
Skoro wszyscy przyszliśmy osobno,
powinniśmy napić się razem.
Mój płaszcz...
Napijmy się osobno.
Chyba się upiję, jeśli będziemy pić razem.
Jak wy możecie
tak pić bez słowa?
Jesteście przyjaciółmi.
Nie pogodziliście się?
Nie jesteśmy przyjaciółmi.
Przepraszam, mówiłeś, że nazywasz się Dong-mae.
Ja jestem Kim Hui-seong.
Ale widzisz, ci, którzy piją razem,
są przyjaciółmi.
Przy okazji, czemu ze sobą walczyliście?
Nie walczyliśmy.
Jeszcze nie.
W takim razie...
Gdybyście mieli walczyć,
który z was by wygrał?
Bardzo mnie to ciekawi.
Nigdy się nie dowiesz,
bo jeden z nas najprawdopodobniej najpierw zabije ciebie.
To było zabawne.
W takim razie zapytam o co innego.
Czemu wy dwaj
zawsze jesteście tacy zdenerwowani?
Dlaczego tak na mnie patrzycie?
Wydaje mi się,
że podobają wam się moje pytania.
Jeśli Amerykanin i ktoś z Joseon wpadną do rzeki,
którego z nich uratujesz?
Chyba go zabiję.
Ktoś z Joseon i Japończyk wpadają do rzeki.
Którego ty uratujesz?
To chyba ja go w końcu zabiję, proszę pana.
A co, jeśli to my dwaj wpadniemy do rzeki?
Mam nadzieję, że jest głęboka.
A jeśli my dwaj wpadniemy do rzeki?
Czemu ciągle mówisz o wpadaniu do rzeki?
Jestem martwy.
Utonąłem.
Bo nikt mnie nie uratował!
Moje buty...
Słyszałem, że kiedyś sprzedawałeś wodę.
Tak, proszę pana. Ponad dziesięć razy dziennie chodziłem do studni.
Czy ten mały myśli, że w to uwierzę?
Myślisz, że konsul będzie cię wspierał?
Słucham?
Słuchaj, studnie są dwa kilometry stąd.
Mówisz, że chodziłeś tam
z bańkami wody ponad dziesięć razy dziennie.
Powiedzmy, że robiłeś to 11 razy na dzień.
Każda podróż musiała trwać co najmniej godzinę.
A to znaczy,
że robiłeś to jedenaście godzin dziennie.
Pracowałem od 4.00 do 18.00.
Wiem o tym.
- Rozumiem. - Tak, proszę pana.
Jestem najstarszym synem w rodzinie.
Nie uśmiechaj się tak.
Chcę, żeby to było jasne.
Nie zakładaj, że dorośli będą mili,
bo opowiesz im łzawą historyjkę.
Powtarzam, nigdy ci nie pomogę.
Wracaj do pracy.
Pracuj.
Dzień dobry, proszę pana.
Widziałem to. Sprawiłeś, że się rozpłakał.
„A”.
„B”.
„C”.
Przygotowujecie się do zimy?
Tak, pani. Musimy się pospieszyć, by przygotować drugi pokój.
Mam tyle roboty.
Jadłaś już coś?
Mają przygotować ci obiad?
Nie trzeba. Nie marnujmy ryżu.
Wykorzystamy go do czego innego.
Niech pan Haengrang sprzeda parę worków ryżu.
Nie mów o tym matce.
- Ae-sun. - Co?
Zwracaj się do mnie formalnie, dobrze?
Góruję nad tobą w rodzinnej hierarchii. Ile razy mam powtarzać?
Twoi rodzice nawet nie mieli ceremonii ślubnej.
Nie przystąpili do ślubnych rytuałów.
Nie powinno cię tu być.
Idź sprzedawać ryż, dziewko.
Nawet dostojna pani nie może tego zrobić.
To jasne, że ja nie będę w stanie.
- Co? - Wiem, co robiłaś
w hotelu.
Alkohol, hazard,
łóżko, miłość i żołnierze.
O czym ty mówisz? Jacy żołnierze?
Jeśli jeszcze raz
będziesz mówić w ten sposób o moich rodzicach,
powiem dziadkowi wszystko.
Jak śmiesz...
Na niebiosa. Dobrze, idę sobie. Zostawię was same.
Rety. Ależ ona ma temperament.
Zawsze tak jest.
Panicz Hui-seong chciał w ten sposób wyrazić swoje szczere intencje.
Nie mogłam tego wyrzucić.
Miło mi cię poznać. Jestem twoim narzeczonym.
Kim Hui-seong.
Ponoć wrócił pani narzeczony.
Myślałem, że to tylko przyjaciel.
Czemu ten kwiat sprawia,
że myślę zarówno o osobie,
która mi go dała, jak i o kimś innym?
Słucham?
Uciekasz czy tylko wymykasz się ukradkiem?
Pani Taylor powiedziała, że to jest brudne.
Zawinęła dziecko w nowy jedwabny kocyk i wyszła.
Dziękuję panu.
Wypij, póki jest ciepłe.
Dobrze, proszę pana.
Przyszłaś do Do-miego?
Chyba wyszedł przed zachodem słońca.
Właściwie to...
Ten koc został zniszczony,
kiedy pan Taylor bawił się z dzieckiem.
Początkowo chciałam tylko naprawić szwy.
Pani Taylor o tym nie wiedziała.
Nie miała pojęcia, gdzie pan Taylor trzymał ważne rzeczy.
W każdym razie tak się dowiedziałam.
BANK ROSYJSKO-CHIŃSKI W SZANGHAJU
ZARZĄDZANIE DEPOZYTEM LEŻY W GESTII CESARZA KOREI
Czy to ważny list, proszę pana?
Czy to coś cennego?
Tak, bardzo cennego.
W takim razie dam go panu.
Dziękuję za to, że pomógł pan mnie i Do-miemu.
Jeśli to zatrzymam, mogę zginąć.
Czemu?
Co to takiego?
Los Joseon.
Być może.
Sprzymierzona z nami Rosja straciła swoją potęgę,
a tymczasem brytyjsko-japoński sojusz się umocnił.
Ameryka obserwuje rozwój sytuacji, nie opowiadając się po żadnej stronie.
Poza tym wciąż nie wiemy, gdzie jest certyfikat bankowy.
Czy to królowa, którą spotkał taki tragiczny los,
próbuje mnie ukarać?
Wasza Wysokość, to nieprawda.
Czy jesteśmy pewni, że Lee Wan-ik nie ma tego certyfikatu?
To przebiegły człowiek.
Na pewno wie,
że kazałem mu wrócić, by nie mógł nic wskórać ani tu, ani w Japonii.
Kazałem go śledzić naszemu agentowi,
ale nie zrobił niczego niezwykłego.
Pewnie wie, że go obserwujemy.
Jeśli wykona jakiś ruch, wiedząc, że go obserwujemy,
to swoim działaniem...
zdradzi nam, któremu krajowi jest wierny.
A kiedy to się stanie,
bezzwłocznie podejmę odpowiednie kroki.
Zrób to.
Ktokolwiek to ma...
z pewnością umrze, proszę pana.
Kawa panu wystygła. Poproszę, żeby przynieśli nową.
Mam inny pomysł.
Pytała mnie pani wcześniej, czy chciałbym posłuchać o Gu Dong-maem.
To nie jest historia do śniadania.
I tak chce jej pan wysłuchać?
Pewnie.
On miał bardzo trudne życie.
Jest synem rzeźnika.
Mam zacząć od tego?
Nie, od Stowarzyszenia Musin.
Pozwólcie, że się przyłączę.
Rety, moja głowa.
Cały dzień spędziłem w łóżku, bo za dużo wczoraj wypiłem.
A jak czuje się pokój 304?
Zapomniałeś, że tylko ty piłeś za dużo.
Błagał pan, by ktoś wyciągnął pana z rzeki. Robił pan dużo hałasu.
- Ja? - Jest pan gdzieś umówiony? Jest wcześnie.
Choć nie mieszkam w domu, pozostaję arystokratą.
Powinienem życzyć moim rodzicom miłego dnia.
Właśnie tam idę.
Ale muszę się napić kawy, by móc wyruszyć.
Czemu tu siadasz?
Czy wolałbyś,
gdybym usiadł obok ciebie?
Posłuchajmy tej historii.
Skończyliśmy na: „Nie, od Stowarzyszenia Musin”.
- Powie mi pani później. - Proszę teraz. Brzmiało interesująco.
Paniczu.
Jesteś już. Idź wypalić fajkę. Zaraz wyjdę.
Dobrze, paniczu.
Paniczu, pomóż. Pomóż mojemu ojcu, paniczu.
Ludzie patrzą, odejdź!
Czy ty przypadkiem nie urodziłeś się w 1871?
Skąd wiedziałeś?
Twój ojciec...
to Kim An-pyeong?
Znasz mojego ojca?
Wiele razy widziałem ten wyraz twarzy.
Tobie też wyrządzono krzywdę.
Kto to był?
Mój ojciec...
czy mój dziadek?
Natychmiast mnie przywitajcie!
Ponoć przestałeś łapać niewolników i otworzyłeś ten interes.
Nosisz ładne ubrania.
Dobrze wyglądasz.
Musi ci się dobrze powodzić.
Tak, cóż...
Nie głodujemy co drugi dzień, jak kiedyś.
Proszę usiąść.
Co pana tu sprowadza?
Ten mały niewolnik, którego nie złapałeś,
wyrósł na wielkiego człowieka
i powrócił, by mnie zabić.
Jak weźmiesz za to odpowiedzialność?
O czym pan mówi?
Kimowie. Arystokraci z wyspy Ganghwa.
Mogą być martwi.
Chyba sobie przypomniałeś.
Zgadza się.
Syn niewolniczej rodziny Choi.
Nawet narysowałeś jego portret.
Czemu on nam to daje?
Nie rozumiem,
jak ta ozdoba wiąże się
ze wspomnianym przez pana mężczyzną.
Przypomniałeś sobie. Jak myślisz, co teraz?
Powinniśmy szczodrze mu zapłacić
za tę ozdobę.
Twój ojciec to Kim An-pyeong?
Jestem sfrustrowany.
Ja też.
Pan też dostał pracę?
Tu mnie masz.
Ale...
czemu tak wzdychasz?
Ktoś ci sprawia kłopoty?
- Mam mu dać nauczkę? - Wprost przeciwnie.
Coraz więcej mu zawdzięczam.
Nie wiem, jak mogę mu to wynagrodzić.
Jesteś dojrzalszy ode mnie.
Mnie została tylko karma, starszy bracie.
Pani, mistrza nie ma.
Wiem o tym.
Podaj mi to, co zwykle.
Już się robi.
Miło pana widzieć,
dla odmiany za dnia.
Chłopiec odpowie za grzechy rodziców.
A ty siedź i patrz.
Zobacz, co dzieje się z niewolnikami, którzy łamią prawo.
Willa mojego pradziadka to teraz hotel. Jestem Kim Hui-seong.
- Przyjaźni się pani z mężczyznami? - Rozważam to.
- To narzeczony pani Ae-sin. - Zrobię wszystko, co w mojej mocy,
żeby zniszczyć twoją rodzinę.
Jak twój ojciec zniszczył moją.
Co pana tu sprowadza?
Co to jest „miłość”?
Czy pani oferta wciąż jest aktualna?
Jaka oferta?
Może spróbuje pan ze mną?
Żebyśmy spróbowali.
Zdecydowałem się.
Spróbujmy. Miłość.
Ze mną.
Spróbujmy tego.
Myślałem, że ten hotel będzie mniejszy.
Ostrożnie. Nigdy nie wiadomo, co tu podadzą do jedzenia.
To będzie 100 000 jenów z tajnego konta cesarza.
To sprawi, że cesarz Joseon nie będzie mógł spać.
Wystarczy prosty rytuał ślubny,
a pani Ae-sin będzie należeć do pana.
Nikt inny nie będzie mógł jej mieć.
Chciałam pana ostrzec.
Być może będę musiała pana zabić.
Chciałem kogoś zniszczyć.
Zamiast tego zniszczyłem siebie.
Napisy: Krzysiek Ceran